subota, 21 septembar 2019

Top panel

Ulogujte se na sajt

Upamti me

       
Top Panel
A+ R A-

7. Ustaški teror i oslobađanje Krnjeuše.

 top

 

 

 

Ustaški teror i oslobađanje Krnjeuše.

 

top3Posle kapitulacije jugoslovenske vojske aprila 1941. Godine, vlast u opštini preuzele su ustaše. Grupa najekstremnijih nacionalista – hrvata, stavila se na čelo ustaškog pokreta. Među njima posebno su se isticali: Ivan Dudek, Ivan Pavičić Gužvina, Ivanov brat Perica, Ivica Pavičić Ibro, Perica Pavičić Matijaš, Mile Knežević, braća Jure i Dane Matijević, Jakov Matijević, Ivica Matijević Čaplje, Petar Babić, Karlo matijević, Josan Tmičić, Mile ivanišević Cvitan, Dane Jurjević, Ivica Nikole Skender i drugi.


Pritisak je vršen i na mlade ljude da stupe u ustaški pokret, bilo je otpora, ali su ipak mnogi odlazili u ustaše, ili u domobransku vojsku. Međutim, borba i koškanje oko toga ko će biti šef vlasti trajala je nekoliko meseci. Netrpeljivost, primitivizam i karijerizam pojedinaca, ako i druge okolnosti uticali su na međusobne odnose. Do jula 1941. Godine nekoliko kvislinga se mjenjalo na položaju logornika.
Odnos prema srpskom življu svakim danom postojao je sve nesnošljiviji. Od svemogućih poništavanja i uvreda prešlo se i na fizičko uništavanje. Među prvim žrtvama ustaškog terora pali su Milkan Jokić, Jovo Novaković i Nikola Obradović. Nakon mučenja, ovi ljdu bačeni su u Risovačku pećinu (pod Risovom gredom), u kojoj je Milkan davao znake života nekoliko dana.


Poslije ovog zločina u Krnjeuši, o kome se vijest velikom brzinom pronijela takoreći čitavom Bosanskom krajinom, kod srpskog stanovništva zavlado je strah od fizičkog istrebljenja koje je bilo na pomolu. Ljudi su se različito ponašali. Neki viđeniji u selima, a poseno u Krnjeuškoj Čaršiji, pokušavali su da traže objašnjenja, razlog zbog čega je počinjen ovaj zločin, neki su čak i javno reagvali kod ustaških vlasti.
Međutim, zločini su ubrzo nastavljeni. Bolje reći oni su tek započinjali. Ovoga puta, neposredno poslije masakra prve grupe ljudi nad Risovačkom pećinom. Bojeći se organizovanog otpora pri daljem sprovođenju plana o fizičkom istrebljenju, ustašesu vršile ritisak na srpski živalj da ide na javne radove, obezbeđujući time kontrolu nad njim. S druge strane, to im je pružalo mogućnost da ih po potrebi što lakše pod izgovorom talaca, strpaju u logore a potom likvidiraju.


Juna 1941. Godine iz krnjeuških sela uhapšena su još 62 čoveka:

1.  Adamović T. Luka, rođen 1897. domaćin 32.  Kačar M. Jovo, rođen 1895. domaćin
2.  Atlagić J. Steva, rođen 1870. domaćin 33.  Kačar M. Simo, rođen 1900. domaćin
3.  Atlagić Đ. Stevo, rođen 1896. domaćin 34.  Kačar P Gojko, rođen 1900. domaćin
4.  Atlagić J. Trivo, rođen 1889. domaćin 35.  Kolundžija P. Luka, rođen 1908. domaćin
5.  Brkić D. Blažo, rođen 1902 ugostitelj 36.  Krivokuća Miloš, rođen 1900. domaćin
6.  Bubalo Đ. Sofija, rođena 1912. domaćica 37.  Lončar L. Petar, rođen 1898. domaćin
7.  Ćeranić V. Branko, rođen 1924. omladinac 38.  Mrđa J. Petar, rođen 1900. domaćin
8.  Ćeranić S. Nikola, rođen 1888. ugostitelj 39.  Milanović P. Đuro, rođen 1890. domaćin
9.  Ćulibrk M. Božo, rođen 1890. domaćin 40.  Novaković V. Drago, rođen 1924. omladinac
10.  Dragić N. Simo, rođen 1880. domaćin 41.  Novaković T. Petar, rođen 1901. domaćin
11.  Dragić Đ. Jovo, rođen 1908. domaćin 42.  Polovina M. Jovo, rođen 1896. trgovac
12.  Dragić M. Luka, rođen 1895. domaćin 43.  Popović Đuro, rođen 1914. poštar
13.  Drobac M. Petar, rođen 1895. domaćin 44.  Radišić M. Nikola, rođen 1898. domaćin
14.  Drobac P. Đuro, rođen 1918. radnik 45.  Radišić R. Božo, rođen 1890. domaćin
15.  Đukić P. Mile, rođen 1918. radnik 46.  Radišić V. Stojan, rođen 1888. beležnik
16.  Grbić M. Rade, rođen 1914. domaćin 47.  Radišić S. Damjan, rođen 1905. domaćin
17.  Đukić N. Mićo, rođen 1917. radnik 48.  Stupar K. Ranko, rođen 1902. domaćin
18.  Jević R. Nikola, rođen 1892. domaćin 49.  Stupar M. Jovo, rođen 1896. domaćin
19.  Karanović R. Nikola, rođen 1900. zidar 50.  Stupar D. Stojan, rođen 1886. domaćin
20.  Karanović R. Jovica, rođen 1890. zidar 51.  Stupar V. Ilija, rođen 1900. domaćin
21.  Karanović M. Savo, rođen 1906. domaćin 52.  Sovilj S. Petar, rođen 1892. domaćin
22.  Karanović M. Nikola, rođen 1900. domaćin 53.  Santrač P. Đuran, rođen 1885. domaćin
23.  Karanović M. Stevan, rođen 1886. domaćin 54.  Vučković S. Đuran, rođen 1889. domaćin
24.  Karanović S. Božo - Boško, rođen 1904. predsjednik opštine Krnjeuša 55.  Vučković S. Miško, rođen 1886. domaćin
25.  Karanović S. Mile, rođen 1922. omladinac 56.  Vučković N. Nikola, rođen 1892. domaćin
26.  Krčmar Jovo, rođen 1915. radnik 57.  Vučković K. Stevan, rođen 1894. domaćin
27.  Krčmar Luka, rođen 1919. radnik 58.  Zorić Đ. Dojčin, rođen 1904. domaćin
28.  Krčmar LJ. Miljo, rođen 1900. domaćin 59.  Zorić J. Stojan, rođen 1870. trgovac
29.  Krčmar P Janko, rođen 1900. domaćin 60.  Zorić I. Milan, rođen 1896. stolar
30.  Krčmar L. Dušan, rođen 1913. radnik 61.  Zorić J. Mićo, rođen 1897 ugostitelj
31.  Krčmar L. Drago, rođen 1918. zemljoradnik 62.  Zorić V. Bogdan, rođen 1903 žandar.

 

Nakon izvjesnog vremena provedenog u zatvoru, odvedeni su i postreljani kod Boričevca u Lici. Zajedno sa njma streljana su i desetorica izbjeglica iz Bihaća, čija su imena nepoznata, koji su ranije bili protjerani pa se bili nastanili po krnjeuškim selima.

Prolivena je nevina krv najuglednijih domaćina sa sela iz krnjeuške Čaršije, zanatlija, radnika, službenika i čnalova SKOJ-a
Ma koliko nastojali da zametnu trag ovom teškom zločinu nad nevinim ljudima, ustaše to nisu bile u stanju. Tačno se znalo kada su krenuli, u kom su pravcu odvedeni ljdi i kako su izginuli.
Kroz sela krnjeuške opštine brzo je pronesena potresna vijest o tragediji koja je zadesila većinu domaćinstava.
Evo, nad našim selima viore se crni barjaci – govorili su izbezumljeni ljudi. Zar ćemo dozvoliti da na šačica krnjeuških Ustaća kako stoku na klanicu kamionima vezane odgone.?


Na prevaru je odvedena još jedna, četvrta i poslednja grupa:

1.  Kolundžija N Mile, rođen 1901. domaćin
2.  Kolundžija P. Dane, rođen 1912. domaćin
3.  Polovina J. Đoko, rođen 1925. omladinac
4.  Vučković Đ. Nikola, rođen 1925. omladinac
5.  Dragić Đuran, rođen 1890. radnik na pilani
6.  Zorić Sreto, rođen 1895. trgovac
7.  Vučković Mile, rođen 1896. domaćin
8.  Karanović Jovo, rođen 1895. domaćin
9.  Bubalo Đuro, rođen 1895. domaćin
10.  Repac Ilija, rođen 1890. domaćin
11.  Knežević Drago, rođen 1910. domaćin

 

Vezani u žicu ljdui su na dva kamiona, uz jaku ustašku pratnju, odvedeni za Bosanski Petrovac.
Međutim, na putu za Bos. Petrovac, pod Obljajem, kamioni su napadnuti iz zasjede koju su napravili ustanici iz sela Vođenica. Spaljen je jedan kamion,. Neki od talaca uspeli su pokidati žicu kojom su bili vezani (Jovo Karanović, Kolundžija Dane), pa su razoružali dvojicu patilaca – ustaša i stupili u obračun sa ustašama. Dane je odmah smrtno pogođen, jer nije znao upotrijebiti puškomitraljez brno, koga je istrgao iz ruku jednog ustaše. Đuran Dragić, Sreto Zorić, Mile Vučković, Jovo Karanović i Đuro Bubalo, uspjeli su, koristeći stvorenu gužvu, da se izvuku, dok su ostali: Kolundžija Mile, Polovina J. Đoko i Vučković Đ. Nikola streljani. Drago Knežević je teže ranjen, ali je uspio da se izvuče uz pomoć vođeničkih ustanika- partizana, dok je Ilija Repac za vrijeme streljana pao među mrtve drugove i u toku noći izvukao se iz rupe i pobjegao krnjeuškim ustanicima – partizanima, na Vranovinu.
Ovakav metod bezrazložnog masakra i uništavanja nevinih ljudi (73 žrtve) izazvao je takav revolt u narodu da je pri oslobođenju Krnjeuše, koje je ubrzo usledilo, moglo doći i do daleko težih posledica o hrvatski živalj zatečen u čaršiji. Što do toga ipak nije došlo treba zahvaliti izvarednom naporu koji su uložili članvoi KPJ, kadidati i članovi SKOJ-a, zajedno sa grupom naprednih ljudi na izvlačenju, sklanjanju u Risovac i zaštiti ustaško-domobranskih i drugih porodica.
Pripreme za ustanak usledile su još ranije, prije nego što je došlo do ustaškog terora i ubistava. Teror i ubistva su samo ubrzali i pospješili započete pripreme. Na čelo ustanka stavili su se komunisti, članovi Partoje SKOJ-a i ugledni ljudi iz krnjeuških sela.
Za Krnjeušu kao vojni poverenik određen je u ime Sreskog komiteta KPJ Radivoj Rodić, đak srednje geodedske škole. Sav svoj radi i aktivnost od aprilskog rata, Radivoj je usmerio na formiranje partijske i skojevske organizacije u Krnjeuši. Za njim su ustaše tragali, raspisivali poternice, ali bez uspjeha. Partijsku i skojevsku organizaciju u Krnjeuši, koje su formirane pred kraj 1940. Godine, sačinjavali su partijsku: Radivoj Rodić, Pero Vranješ, i Boško Stupar, a skojevsku: Nikica Novaković, Đuro Milanović, Brane Polovina, Slavko Rodić, Pero Kolundžija (Petar), Mirko Karanović i Branko Kovačević. Oni su razvijali (partijsku) aktivnost-političke pripreme za podizanje ustanka na cijelom području krnjeuške opštine.


Neposredno poslije kapitulacije bivše jugoslovenske vojske i uspostave ustaške vlasti, komunisti su sprovodili agitaciju da se ne predaje oružje, što su pod strogim prijetnjama zahtijevale ustaše, rasklinkavane su parole i razne verzije ustaške propagande koje su proturali sa ciljem da izazovu kod stanoviništva strah i pokornost ustaškoj vlasti.
Dio naoružanja kojim su pojedinci raspolagali i imali dozvolu za nošenje morali su predati pod ustaškom pretnjom ustaškoj vlasti. Ostalo je uglavnom ono oružje za koje vlast nije znala, kao na primer: oružje ostalo ljudima od bivše austrougarske vojske, francuske trometke i nekoliko karabina koji su bili prikriveni po kapitulaciji. Nešto više imali smo sakrivenog civilnog oružja: pušaka dvocijevki, jednocijevki i nekoliko pištolja. Đoko R. Karanović imao je karabin, Stojko Krčmar Karabin (kojem je u ustanku naoružan Lazo Atlagić – Grk), Kojica Atlagić i Boško Stupar, za vrijeme blokade Krnjeuše, iznijeli su iz Karanovića polja 3 karabina koje je sakrio Stevan Karanović – Ćeva, i Ćevu su ustaše ubile prije ustanka. Ćeva je prije hapšenja u povjerenju rekao Atlagiću Kojici gde su zakopani karabini sa municijom, jer je pretpostavljao da će biti od ustaša likvidiran. Ova tri karabina su podijeljena Kojici Atlagiću, Bošku Stuparu i Simi Krčmaru. Za vrijeme otkopavanja karabina, sa zvonika pravoslavne crkve, ustaše su primetile Kojicu i Boška i na njih otvorlii vatru. Kojica Atlagić je ranjen, ali je sa Boškom ipak uspio da otkopa oružje i da ga iznesu do ustanika. Još su imali oružje: Ilija S. Stupar karabin, Petar Radišić karabin, a od lovačkog imali su : Boško Stupar, Ilija Novaković i Raca Novaković imali su jednocijevke, a Bojan Polovina i Gojko Knežević bili su naoružani pištoljima. Tako je bilo u Krnjeuši.
U Risovcu, Rade Bjelić je imao karabin, Mile Novaković karabin, Mile Jević karabin koga je ranije posjedovao Pero Ćulibrk. Uoći ustanka Stojan i Jović Mandić su u Risovcu sačekali ustašu Pericu (Katalinić) Pavičić. Stojan ga je iz lovačke puške teško ranio, a Stojanov brat Jović uzeo je karabin sa municijom. Đukan Obradović imao je francuski karabin trometak.
Lovačko oružje imali su: Petar Šijan dvocijevku, Svetko Mandić dvocijevku i pištolj, Trivo Mandić jednocijevku i pištolje, lazho Mandić jednocijevku, Stojan Mandić dvocijevku, Đuro Ćulibrk dvocijevku, Marko (Kraljević) Ilić jednocijevku. Pištolje su imali : Ljubiša Ćurguz i Radivoj Roidić.
U lastvama Dako Mrđa imao je karabin. Civilno oružje imali su Marko i Đuro Mrđa jednocijevke, a pištolj je imao Pero Mrđa i Kovačević Branko dvocijevku.
U Vranovini, Marko Jeličić – Propalica imao je karabin kojeg je doni iz Jugoslovenske vojske, Sretko jević imao jekarabin kojeg mu je uoči ustanka dala Stana Vučković, žena strijeljanog Miška Vučkovića iz Dola. Miško je za vreme kapitulacije bivše jugoslovenske vojske sakrio karabin. Pod prijetnjom ustaša da će biti streljan ako ga ne preda, nije ga hteo predati i streljan je. Civilno oružje imali su Miloš Kerkez, dvocijevku, Milan Kerkez dvocjevku, Mile Stojanović Međed dvocijevku, Rade kerkez jednocijevku, Nikola Jević – Nikića dvocijevku, Rade brkić dvocijevku, Milan Repac dvocijevku, Slavkan Adamović dvocijevku, Božo Brkić dvocijevku, Ljubiša Surla dvocijevku, Adamović Pane jednocijevku i Dušan Brkić jednocijevku. Pištolje su imali Nikola Vranješ, Đuro Vranješ – Čokur, Trivun Jokić, Milan Adamović – Šilja, Dušan Vranješ, Pero Vranješ i Ljubiša Surla.


U nedostatku vatrenog oružja naročito municije, ustanici su pripremali sve moguće što im se našlo pri ruci: sjekire, kose, rogulje, vile, razne bodeže, gvozdene šipke, pijuke, motike, drven akoplaj sa bodežom, dinamit i slično.
Vijest o ustaku u Drvaru 27.jula 1941. Godine, brzo se pronijela i raširila u svim krnjeuškim selima. Na nekoliko dana pre dizanja ustaknka iz krnjeških sela sje viećina odraslih ljudi i omladine, zbog ustaškog terora, izbjegla u obližnje šume. Radivoj Rodić imao je tih dana pune ruke posla. Stalno se nalazio u pokretu od sela do sela. Sada bi se pojavio u Risovcu, gde bi prenio direktive i ukazao šta treba raditi, a zaitim brzo prelazio u Lastve, Vranovinu, Brestovac, Vođenicu, a zatim ponovo kod nas u Krnjeušu.
U zbjegovima, ljudi su međusobno razgovarali o nesnošljvosti ustaškog terora i o tome ko ima prikriveno oružje, kao i na koji način se podići u borbu protiv ustaša.


Do odjeka pucnja u Drvaru i odpočinjanja oružane borbe na području krnjeuških sela sve je bilo na nogama i u pokretu. Iz priprema prešlo se na blokadu ustaškog logora u Krnjeuši. U logoru su se nalazile domaće ustaše, ustaško pojačanje iz drugih mesta i jedna satnija domobrana, kao i meštani – civili koji nisu htjeli da budu ustaše, ali pod pritiskom ustaša bili su primorani da prime oružje i da vrše odbranu ustaškog garnizona u Krnjeuši. U opsadi se nalazillo oko 250 naoružanih lica sa karabinima i automatskim oružjem.
Blokada neprijateljskog garnizona u Krnjeuši trajala je desetak dana. To je ujedno bio period veoma živoh vojno-političkih priprema naroda, a posebno omladine, za borbu. U narodu dozrijeva i oformljuje se shvatanje da je ustanak jedina efikasna mogućnost zaštite od ustaškog terora i bezakonja. Kolebanja, uglavnom kod nekih starijih ljudi, ispoljena prije toga, počela su da isčežavaju. Staro i mlado stavljalo se u službu fronta. Spontano, iz mase, nicali su inicijatori veoma korisnih i krupnih akcija: za sakupljanje dobrovoljnih priloga, z organizaciju ishrane boraca na frontu, kao i za obavljanje niza drugih poslova.


Hleba je narod imao malo. Ni drugih artikala za ishranu gotovo da nije bilo. Obveznici su odlazili i vraćali su se sa fronta u aprilskom ratu, pa se trošilo i rasipalo. Dolaskom izbeglica iz Vojvodine, Bihaća i Slovenije povećan je broj stanovnika, a time je povećana potrošnja. Žene su organizovale sabiranje zrelih klasova pšenice, sušile na motkama, potom nosile na žrvanj i od samljevenog brašna mijesile hljeb i nosile ga na front borcima. Po dogovoru znalo se, ko će od seljaka, iz kog zaseoka ili dijela sela za koji obrok i nak koji odsjek fronta donijeti poečeno meso za ishranu boraca. Imućniji seljaci donosili su češće. Z a čitavo vrijeme blokade, ishrana nekoliko stotina ljudi koji su bili angažovani na frontu funkcionisala je bez zastoja.


Neprijatelj je živo u strahu. U toku dana reagovano je na svaki njegov pokret. Kada je Simo Krčmar iz zasjede ubio dva neprijateljska vojnika i dva ranio, zapleniviši puške i oko 200 metaka, strah kod oklopljenog neprijatelja dostigao je vrhunac. Smeliji borci privlačili su se u neposrednu blizinu neprijateljskih položaja i eksplozivom oglašavali naše prisustvo. Tokom svake noći imitirana je artiljerijska vatra omoću dinamita duž čivatog fronta. Sve je to iznuravalo neprijatelja i stvaralo u njegovim redovina zabunu i nesigurnost.
U blokadi Krnjeuše uoči napada 9. Avgusta 1941. Godine, ustanici su u neposrednoj blizini zauzeli polazne položaje za napad. Gerilska grupa iz Selišta nalazila se na istočnim padinama Liščjaka na tzv. Brdu Gradina. Po oslobođenju sela Vrtoče, 2.Avgusta 1941. Godine, i vrtočki ustanici, jačine 30 naoružanih boraca i oko 40 sa sjekirama, roguljama i vilama došlu su na blokadu Krnjeuše gde su se uključili u Seljšku gerilsku grupu. Gerilska grupa iz Dola, zauzela je položaje na istočnim padinama brda Vranovača (kod Latkovića kuća). Ovu grupu pojačalo je 10 ustanika naoružanih karabinima i civilnim oružjem iz sela Dugopolja, koji su uoči napada na Krnjeušu pritekli u pomoć. Gerilci iz grupe Zapoljak-Krnjeuša zaposjeli su položaje na Atlagića glavici. Gerilska Risovac, zaposjela je položaj kod kuće Đorđa Polovine i u Grabovcu, na putu Risovac-Krnjeuša. Gerilska grupa Lastve-Vranovina, zaposjela je položaje na liniji naselja Kačari, Kula (10 karabina i 10 civilnih pušaka) i grupa od 20 boraca Mane Rokvića, koji su bili naoružani karabinima. Rukovodstvo je realno procenilo situaciju. Znalo je da je Krnjeuša jako ustaško uporište, da se u njoj nalaze jake snage i glavni krivci za smrt oko 80 nevinih ljudi i da na neprijatelja treba ići sa svim raspoloživih snagama.


topVažnu ulogu u likvidaciji posade u Krnjeuši odigrao je to haubica 105mm, koju su ustanici iz Vrtoča zarobili od domobrana u Vrtočkim dolinama, 04.08.1941. godine. Vrtočani su zarobljeu haubicu sa dovoljnom količinom granata izvukli na vatreni položaj na brdo Lisčjak. Sa ovog položaja, 07.08.1941.godine gađana je Krnjeuša, ali bez uspjeha. Tobdžija Milija Atlagić, Đukan Karanović, Staniša Obradović i još neki drugovi, čijih imena se sada ne sjećamo, izgleda da nisu u bivšoj vojsci poslužavali ovakav top, nisu uspjeli da sa spravama rukuju, te su prešli da nišane kroz cijev topa.Prva granata eksplodirala je u neposrednoj blizini kuće Stojana Stupara u selu Dol. Imala je podbačaj za oko 2 Km. Od eksplozije granate Stuparevoj kući polomljena su prozorska stakla, oštećeno je nekoliko stabala šljiva, a domaćica Milka imala je sreću da izbjegne smrt. Izviđači su prenijeli tobdžijama gdje je granata eksplodirala i koliki je podbačaj do cilja. Tobdžije su pnovo nišanili kroz cijev i po drugom opaljenju granata je visoko prohujala iznad Krnjeuše i u krajnjem dometu topa je izvršila prebačaj i eksplodirala negdje u Grmeču.
Ovim neuspjehom bili su svi potišteni. Od daljeg gadjanja se odustalo. Trebalo je tražiti prave tobdžije. Doznalo se da su na haobuci 105mm služili vojsku Luka Stupar iz sela Skakavca i Vaso Medić iz Vodjenice. Brzo je donijeta odluka i upućen je Lukina Karanović da ih pronađe. A top je sa Lisčijaka,sa 4 para volova ( dva para Ljubiše Jevića i po jedan par braće Jovana i Kojana Obradovića) prevučen iz okomite padine Čučeva na sljedeće vatrene položaje, na Rudo glavicu kod Selišta. Po dolasku tobdžije Stupara i Medića 09.avgusta 1941. godine, u jutaranjim časovima prišlo se gadjati topom na ustaški logor u Krnjeuši. Iz mase posmatrača, tobdžijama su bila upućena razna pitanja i pretpostavke, a bilo je i pretnja. Šta će biti ako ne uspiju da pogode cilj? Na ovu upadicu tobdžije su hladnokrvno reagovele i sa osmjehom su odavali svoju uvjerenost da će cilj biti pogodjen. Hvatali su se nišanskih sprava i doveli top u ravan gadjanja. Ponovo iz mase naroda je neko dobacio: Vidi što to oni sada rade. Pa ljudi, oni ne nišane kroz cijev, već su se svi zagledali u tu malu spravicu.Na ove upadice nišandžija Luka Stupar se nije mogao uzdržati već je objasno da će ova mala spravica učiniti svoje i da će cilj koji se nalazi na udaljenosti od 5 km biti sigurno pogodjen. Poslje ovog objašnjenja u masi je prisutnih je nastala tišina. Izmedju topa i cilja uspostavljena je relejna veza. Omladinac Božo S. Stupar iz Dola, jašući na konju prenosio je izvještaje do tobdžije o tome gdje je granata eksplodirala. I kada su tobdžije opalile prvu granatu izvještaj je stigao da je eksplodirala u Karanovića polju, sa podbačajem od 400 metara od cilja. Tobdžija Luka Stupar je rekao, dobro je, druga ima da padne u Krnjeušu.


Na dobošu daljinara, nišandžija Luka je izvršio korekciju. Zauzeo je elemente za gadjanje i druga granata je pogodila cilj. Eksplodirala je u krugu žandarmerijske kasarne, a treća i četvrta takodje su pale u centar ustaškog logora. Eksplozije granata natjerale su ustše u bjekstvo i paniku. Istovemeno je otpočeo i napad ustanika. Napad je bio tako silovit da je ustaški garnizon brzo osvojen. Tih dana Krnjeuša je spaljena, a spaljena su i naselja, kao i napuštene kuće uz komunikaciju Krnjeuša Vrtoče. To je urađeno u cilju da se onemogući boravak neprijatelja na ovom području.

 


Izvor: Prilog hronologiji Krnjeuše, autora Pere Kolundžije i Milorada Radišića.
Autori teksta: Milenko Stupar i Milorad Radišić.